تکه دوزی سنجاق شده به پشت لباسم بازیافتی است
از پارچه های دم قیچی مادرم

که دست های پدرم را بر آن نقش بسته ام.

در مقابل چهل تکه ای استاده ام که شاگردانم از خورده
پارچه ها یا لباس های کهنه یشان

هر تکه اش را دوخته اند و نقشدست خود
یا یکی از نزدیکانشان

را بر آن بسته اند تا برای همیشه حضور انسانی ثبت
شود.

عکس از گلنار

http://newartiniran.blogfa.com/cat-14.aspx